In Leidschenveen-Ypenburg slaan verschillende organisaties de handen ineen om gezinnen bij een scheiding eerder en beter te ondersteunen. Niet via zware hulptrajecten, maar juist preventief, dichtbij en laagdrempelig. Amnish, preventiecoördinator bij rondomJou, en Marjolijn, maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding, vertellen hoe die samenwerking ontstond en wat die in de praktijk oplevert.
Hoe de samenwerking begon
De samenwerking kwam niet uit de lucht vallen, maar begon met een heel concrete vraag. Amnish vertelt: “Er lag vanuit rondomJou de behoefte om onderzoek te doen naar scheidingen. JSO heeft in opdracht van rondomJou het onderzoek uitgevoerd in twee wijken, Laak en Leidschenveen Ypenburg, met behulp van een onderzoek actiegericht onderzoeksproces met als doel om mensen uit de buurt te betrekken.”
De aansluiting met het Kenniscentrum was logisch. “Het Kenniscentrum Kind en Scheiding is de specialist in advies voor mensen die in scheiding zitten. "We hebben al heel lang contact met elkaar, dus deze samenwerking kwam niet als een verrassing." Marjolijn is vanuit het Kenniscentrum nauw betrokken. “Wij zijn vanuit het Kenniscentrum betrokken om kennis en informatie te delen, zo delen wij bijvoorbeeld informatiepakketten voor ouders op scholen die gaan scheiden. Daarnaast denken we mee: wat speelt er en wat kunnen wij betekenen?”
Wat deze samenwerking volgens beiden bijzonder maakt, zijn de korte lijnen. “De meerwaarde is dat we elkaar steeds makkelijker weten te vinden,” zegt Amnish. “En als rondomJou willen we wijkgericht werken. Het is belangrijk dat inwoners zien: we werken samen en we staan niet ver van je af.” Marjolijn vult aan: “rondomJou betrekt veel partijen: scholen, buurtgezinnen, kinderopvang. Dat maakt het waardevol, omdat je samen kunt kijken hoe je meer kunt betekenen dan ieder apart.”
Waarom dit werkt: korte lijnen en samenwerken in de wijk
Die korte lijnen zie je vooral terug in hoe er wordt samengewerkt met school en hoe vroeg er wordt ingezet. “De school waar wij direct bij betrokken waren had al een beleid gericht op ouders die gaan scheiden,” vertelt Marjolijn. “Wij hebben hen ter aanvulling pakketten meegegeven met informatie die de interne begeleider weer kan geven aan de ouders." Hierop volgend zijn er nog 3 andere scholen geweest met een zelfde vraag.
Een belangrijke les was dat informatie alleen niet genoeg is. “We merkten dat een schoolmaatschappelijk werker of interne begeleider soms langer moet meelopen met een ouder,” zegt Amnish. “Dan raken ouders meer vertrouwd en wordt hun hulpvraag concreter en zo kun je beter aansluiten en doorverwijzen.” Marjolijn ziet het effect daarvan terug in het aanbod voor ouders en kinderen. “Bij de ScheidingsATLAS-trainingen en kind trainingen als Stoere Schildpadden, Dappere Dino’s, KIES en !JES, horen we vaak achteraf: ‘Dit zouden we wel vaker willen inzetten.’ De herkenning en het delen van ervaringen maakt het echt waardevol.” Kinderen geven daarbij bijzondere feedback. “Kinderen vertelden dat ze nu niet alleen tijdens de training maar ook thuis sneller vragen durven te stellen. Vragen die ze voorheen niet zo snel hadden gedurfd te stellen.”vertelt Marjolijn.
Wat we in de praktijk terug zien
Samenwerken gaat niet vanzelf en dat merken ze ook in de wijk. “De ene bijeenkomst zit vol, de andere bijna niet. Als je een leernetwerk wilt bouwen, moet je blijven zoeken: hoe krijg je gezinnen (inwoners en wijkpartners) betrokken?” Zegt Amnish en Marjolijn herkent dat. “De grootste uitdaging is volhouden. De meerwaarde wordt gezien, maar de eerste stap: ouders én kinderen spreken en dat blijft soms even zoeken.”
Toch is de impact voelbaar. Ouders geven de ondersteuning een 8,2. “Ouders zeggen achteraf vooral dat het fijn is dat er ook met hén gesproken wordt en dat zij betrokken worden bij het proces,” vertelt Amnish.
Voor de toekomst ligt de wens duidelijk voor ogen: blijven normaliseren. “Hulp bij scheiding moet vanzelfsprekender worden,” zegt Marjolijn. “Voor ouders, maar ook voor kinderen." "Niet wachten tot het misgaat, want we willen juist graag preventief te werk gaan..”
Amnish sluit af met een duidelijke droom: “Meer lotgenotencontact voor kinderen en jongeren." In de wijk is dat voor ouders soms lastig, maar voor kinderen juist makkelijker. Dat zou echt helpend kunnen zijn.” Over één ding zijn ze het eens: “Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, de kinderen helpen." "En dat doen we door ook de ouders te ondersteunen.”
